Barrow - Noord Alaska # 2
10 oktober 2010 - Barrow, Alaska
Log#2
Samen met Jelle Brandt Corstius reis ik door Alaska op zoek naar de traditionele Inupiat walvisjagers. Het laatste hoofdstuk voor mijn boek.
De trucks met trailers op Barrow Point vanwaar de meeste jagers uitvaren.
We zijn hier nu ruim een week en vliegen dinsdag alweer terug naar Anchorage.
De Inupiat zijn nog steeds bezig met de walvisjacht. Er zijn inmiddels zeven walvissen succesvol geschoten van de in totaal twaalf afgegeven permits.
Wij waren getuige bij het aan land brengen en slachten van de eerste walvis.
Met haar veertig voet (ruim dertien meter) was dit ook meteen de grootste. Nadat de walvis geschoten is (dat gebeurt met een explosief geladen harpoen) wordt via de radio bekend gemaakt dat er een “strike” is. Meerdere boten schieten te hulp om de walvis naar het vaste land te slepen. Afhankelijk van waar de boot zich precies bevindt kan het meerdere uren in beslag nemen om het dier naar de wal te slepen. De Inupiat jagen in kleine bootjes dus er zijn soms wel tien boten nodig om de walvis naar de kant te brengen. Twee caterpillars stonden al klaar om de walvis het strand op te slepen.
De landingsbaan waar de walvis geslacht wordt.
Zo’n 6 kilometer ten Noorden van Barrow ligt een verlaten landingsbaan waar de slacht plaatsvindt. Zodra de kapitein met zijn crew aan het strand verschijnt wordt er om ons heen gejuigd en mensen vallen elkaar dankbaar in de armen. De vlag van de succesvolle Panigeo crew wordt gehesen. Veel mensen helpen mee om het dier de kant op te slepen en bij de uiteindelijke slacht zijn ruim 35 man betrokken. Gigantische lappen huid, vet (blubber) en vlees worden versleept naar verschillende plaatsen op de landingsbaan.
Het gekookte vlees koelt buiten af.
De verdeling van het vlees geschiedt volgens een eeuwenoude traditie en is een bindend element in de samenleving. Één deel is voor alle kapiteins en hun crew, één deel is voor de gehele gemeenschap en één deel is voor de succesvolle kapitein zelf. De helft van dit deel van het vlees, de Muktuk (huid en blubber) en de ingewanden wordt door de familie van de succesvolle kapitein gekookt. Op vijf grote branders staat al het vlees te koken onder toeziend oog van Mabel, de grootmoeder van James de kapitein. Vervolgens wordt het in grote schalen buiten gezet om af te koelen en daarna wordt het vlees, de Muktuk en de ingewanden in zakjes verdeeld .
Om 23.30 waren de vrouwen klaar met het koken en verdelen van het vlees. Via de radio wordt omgeroepen dat de crew klaar is om het vlees te serveren en er wordt een gebed uitgesproken.
De verdeling van het vlees geschiedt volgens een eeuwenoude traditie
Één voor een komen alle inwoners langs om hun deel op te halen.
Jelle en ik lopen terug naar ons hotel met twee zakjes walvisvlees.
Jeroen Toirkens